Veel

Soms is het leven gewoon veel tegelijkertijd. Hoe kan je dan uitleggen wat er allemaal gebeurd is en aan het gebeuren is? Hoeveel letters Mira al kan schrijven, hoe je de dood van een grootvader (89) ver weg beleeft, hoe heet de zon soms al prikt op het einde van de winter, hoe mijn schoonzus wachtend in verwachting is, maanden van platliggen uit voorzorg om een vroegtijdige bevalling te vermijden, hoe Maya geen schrik meer heeft van de hond die even groot is als zij, hoe Mira niet ophoudt tot ze weet hoe je "I love Mama" voor haar spelt, hoe Malini in haar zwemles min of meer doet waar ze zin in heeft, en niet alleen in de zwemles, hoe Parul elke week een druk schema afwerkt van twee dagen school voor de ene, drie voor de andere, muziek, sport, Maya haar dutjes en af en toe even naailes, hoe mijn grootmoe in Mortsel rustig wacht op haar einde, hoe ik nog wel kan spreken tegen haar maar zij niet meer, maar ze luistert, hoe de sneeuw hier in de heuvels dit jaar smelt voor we erheen raken, hoe een universiteitsvriendin in Antwerpen aan haar levenseinde komt, hoe ik voor het werk toch niet naar Beiroet ga dit jaar, maar wel Kuala Lumpur, hoe mijn jongste broer naar werk zoekt, hoe soms plots de woestijnen van dit land even komen binnenwaaien, een verhaal op het werk van iemand haar vader over auto ongelukken met kangoeroes zonder andere getuigen dan de meute kangoeroes, over hoe Pukkelpop hier een nieuwsfeit is, over hoe dit natte jaar voor zoveel nieuw gras gezorgd heeft dat de bosbranden deze zomer weer heet gaan worden, over die Belgische bezoekers die toch nog niet komen want het is gewoon ver, over die platte band deze week die mij voor het eerst noopte om de auto op te krikken, vast te stellen dat je het wiel er niet afkrijgt zonder de bouten eerst los te maken op de grond, dus dubbel krikwerk, hoe komt het dat mijn vader me dit nooit geleerd heeft, misschien omdat we te weinig klapbanden reden, hoe mensen trots zijn op koffie hier in Melbourne, veel gestoomde melk en take away koffie, maar het is lekker, hoe politiek hier een boksmatch is tussen twee grote partijen, groen is hier radicaal, hoe Maya plots een nachtje doorslaapt, hoe Malini dan weer in het midden van de nacht schrik heeft van de tijger, hoe ik nog altijd geen bevredigend antwoord heb over vragen over de politieke crisis in Brussel en hoe ik altijd de vraag krijg of ik een Frans accent heb, hoe?

Hoe kan je dat allemaal vatten, misschien met een foto.

Ganesh schilderijen

Mijn schoonmoeder is eergisteren uit Melbourne naar India vertrokken om de assen van haar man tot aan de bron van de Ganges te brengen. Zijn overlijden vorig jaar in november lijkt plots weer dichtbij, ook al is het al meer dan negen maanden geleden. Intussen spreken onze kinderen vloeiend Engels, krijgen ze binnenkort een Australisch nichtje of neefje erbij.

Mijn schoonvader schilderde graag en hij maakte wel tien schilderijen van de Indische olifantengod Ganesh, (die alle obstakels verwijderd). Mijn schoonmoeder heeft ze allemaal op foto en wil ze in India laten afdrukken op canvas, want de schilderijen zijn nu bij familieleden over de hele wereld.

Ik wens haar eens goede reis.

Jeroen

Maleisië - Just try and have a good experience anyway

(waarschuwing, deze post gaat over mijn werk, mensenrechten en vreemdelingenbewaring).

Hier is het intussen herfstweer naar mijn normen, winter volgens de locals. Vorige maand ruilde ik de eucalyptusbomen van Melbourne een weekje voor de buzz van Kuala Lumpur. Niet als toerist maar voor mijn nieuwe baan bij de IDC (International Detention Coalition). Wij zijn dus tegen detentie, of ook vreemdelingenbewaring en Maleisië is een van de landen die heel veel vluchtelingen heeft, wel 92.000, maar er niet echt naar omkijkt. Mensen die vluchten uit Myanmar, Afghanistan of Iran komen daar vaak terecht omdat ze dan niet worden teruggestuurd en een vluchtelingenkaart van de UNHCR kunnen krijgen, maar dat biedt weinig bescherming. De overheid daar sluit mensen zonder papieren gewoon op tot de UNHCR ze in het beste geval eruit komt halen. Ook als ze een kaart hebben worden ze soms nog opgesloten. Dat komt allemaal omdat Maleisië de vluchtelingenconventie niet getekend heeft. Die wordt vandaag overigens 60 jaar, dus tijd voor een feestje. Ja die heeft al heel wat mensen beschermd, maar er zijn ook mindere kanten, zoals de opsluiting van mensen tijdens hun procedure. "Australia" is daar heel goed in. Die sluiten iedereen op tot ze precies weten wie het is, of ze asiel krijgen en of ze 25 geheime veiligheidstest hebben doorstaan. Correctie, iedereen die per boot toekomt, de echte vluchtelingen dus. Ga je met een paspoort op de vlieger en vraag je dan asiel aan dan mag je wel gewoon blijven rondlopen tijdens de procedure. Maar terug naar mijn bezoek aan Maleisië, ik was daar om kinderen te interviewen die hadden vastgezeten. Detentie of vreemdelingenbewaring is geen plaats voor kinderen hoor ik je denken. Het gebeurt nochtans elke dag. In Maleisie dikwijls in centra waar ze niet buiten mogen, niet naar school gaan en slechts te eten krijgen.

Een gewone school in KL

Terwijl ik in Kuala Lumpur was en begon te begrijpen hoe moeilijk het is om daar als NGO te werken (de helft van de informatie die de overheid zou moeten vrijgeven is onder de geheimhoudingsakt). Mensenrechtenwerk is daar wel iets anders dan pakweg op het hoofdkantoor van Amnesty in London. Je kan worden opgesloten zonder publiek proces. Net op het moment dat ik in Kuala Lumpur aan het leren was over hoe Maleisië omgaat met vluchtelingen maakte Australië een grote deal publiek met dat land. Ze gingen 800 asielzoekers die per boot waren toegekomen terugsturen naar het einde van "de rij". In de plaats zou Australië 4000 mensen extra aannemen voor hervestiging. Welke "rij" vraag je dan. Wel tijdens de Vietnam-oorlog kregen veel mensen visa na enkele maanden wachten waren in kampen in bv. Maleisië. Intussen zijn er 92.000 vluchtelingen in Maleisië en wachten mensen jaren, terwijl ze niet officieel mogen werken en hun kinderen naar geïmproviseerde schooltjes moeten gaan. Dat is dus de "rij" waar de Australiërs het over hebben. Iedereen die zijn leven waagt om met een bootje down under te varen op zoek naar een beter leven steekt dus voor. Dat is de perceptie, je moet je beurt afwachten. Wat er niet wordt bij gezegd is dat Maleisië mensen zonder papieren nog vaak met stokslagen bestraft en zelfs erkende vluchtelingen met een UNHCR kaart er dus vaak gevaar lopen, bv. Als ze illegaal werken om te overleven. Maar de boten moeten gestopt worden, want dat voelt toch teveel alsof Azië Australië binnenvalt, dus daarom deze deal met Maleisië. Er is hier al veel inkt over gevloeid en toe bekend geraakte dat er ook minderjarigen zonder ouders gingen worden teruggestuurd zei zelfs de UNHCR even het plan niet meer te steunen.

Een man uit Sri Lanka wiens huis was platgebrand omdat hij Tamil was vertelde ons in Kuala Lumpur dat hij niet naar een Westers land hoefde voor hervestiging. Geef ons gewoon de kans om te werken en hier legaal te verblijven, meer vragen we niet. Maar dat lijkt nog heel veraf. Maleisie heeft de handen vol met spanningen tussen de inheemse bevolking en de grote Chinese en Indische gemeenschappen. Op zich is dat uiteraard geen excuus, maar het maakt het moeilijker voor lokale NGOs om te werken rond rechten voor buitenlanders die hier 'toestromen'. Vreemd, want op het eerste zicht zou je denken KL is al zo multicultureel, dan kunnen er toch wel wat Afghanen, Myanmaresen of Sri Lankanen bij. Niet voor iedereen dus, en zeker niet voor de overheid die niet echt wil toegeven dat al die vluchtelingen enorm bijdragen aan de economie door hard te werken, ook al mogen ze het niet.

Wacht even, is dat niet precies wat er ook gebeurd in de VS, in Engeland of zelfs in België? Illegalen allemaal terugsturen is gewoon geen optie voor de economie. Regulariseren dan maar?

Terug naar mijn week in Kuala Lumpur. Ik had de kans om een heel aantal kinderen en jongeren te ontmoeten die ons vertelden over hun ervaringen in vreemdelingenbewaring zeg maar. Een familie kwam helemaal van Somalië en had anderhalve maand vastgezeten voor de UNHCR hen eruit haalde en hun asielaanvraag in gang zette. Die kan jaren duren. De 5 kinderen gaan naar een geimproviseerde school, opgezet door andere Somaliërs. De alleenstaande moeder krijgt wat geld van familie die nu in de VS zijn. De dollar wordt zwakker wat het moeilijker maakt om te overleven. Ze spreken intussen allemaal goed Engels willen hard studeren en ergens geraken in het leven. Somalië daar kan je niets gaan doen, behalve piraat worden, het is arm en heel gevaarlijk. Ik mag de naam niet noemen, maar de 16-jarige zoon maakte een sterke indruk op mij. De periode in opsluiting was zwaar, ze mochten niet buiten, kregen weinig eten, geen pen of papier en zagen hoe anderen stokslagen kregen. Toch was hij ergens positief en hij zei, iedereen die dit meemaakt moet gewoon zoveel mogelijk spreken met de andere mannen. Iedereen heeft een verhaal en komt ergens anders vandaan. "Just try and have a good experience anyway". Ik kon niet anders dan denken hoe volwassen dat was voor een jongen in de puberteit. Sommige mensen groeien zoveel sneller op dan wat wij gewend zijn.

Ergens smaakte het wel wrang. Ik kende KL al als tourist en genoot nog wel evenveel van noedelsoepjes en voetmassages, maar ik kon niet meer naast een werkelijkheid kijken die minder aangenaam is. Je ras telt er en wel op een rare manier. Als je inheems bent, dan ben je de facto moslim en mag je niet drinken, naar de hoeren gaan enz. Niet dat dat een recht is om te promoten maar de Chinese of Indische inwoners worden op dat vlak gerust gelaten. De 92.000 vluchtelingen hebben helemaal geen status, die proberen gewoon onder de radar te blijven van de overheid en van RELA, een soort burgerwacht die me wat deed denken aan Mussolini's knokploegen. Zij draaien er hun hand niet voor om om vluchtelingen op te pikken, hun vluchtelingenkaart van UNHCR weg te gooien en ze bij de overheid af te leveren voor opsluiting. Zelfs in toeristische wijken klopt niet alles als je iets verder kijkt. Mijn hotel zag er best ok uit, tot ik op de eerste verdieping het stoombad wilde gebruiken en ik eerst moest zeggen of ik een "lady" wilde of niet. Prostitutie is zo openlijk, wat niet wil zeggen dat het elders niet bestaat, maar het zet wel aan tot denken. Maar wat kan je doen aan de financiële uitbuiting van jonge vrouwen, gedreven door de vraag van mannelijke lust? Ik heb dan maar een feedbackformuliertje ingevuld in het hotel en duidelijk gemaakt dat ik het ongehoord vond dat het hotel op de website een stoombad aanprijst dat dan een bordeel blijkt te zijn, ook al is dat op zich uiteraard goed gezien.

Op het einde van de week waren we te gast in een schooltje van vluchtelingen uit Myanmar. Twee jongens die door het leger gebruikt werden als dragers waren naar de grens met Maleisië gevlucht waar ze 6 maand in de bouw werkten tot immigratie hen oppakte en opsloot. UNHCR kwam pas meer dan een maand later langs en kreeg hen vrij als "person of concern". Ze spraken weinig, hun gezicht was hard, gewoon om alle emotie en hoop te verbergen. Pas op het einde van het gesprek kwam er een glimlach tevoorschijn als ik hen feliciteerde met hun motivatie om te studeren. De ene wilde leraar worden en de andere na wat over en weer vertaal eigenlijk ook. Jongens met dromen, met wat geluk komen ze terecht in een land waar ze eraan kunnen werken.

In oktober ga ik terug om met collega's en lidorganisaties in Maleisië aan een strategie te werken om kinderen en familie buiten de opsluitingscentra te houden. Maar eerst in juni een grote reis naar het oude continent voor de ngo consultaties van de UNHCR. Veel weg van de familie, maar gelukkig gaan we eind juli allemaal samen naar Alice Springs, het midden van Australië. Dat ligt vijf uur rijden van Ayers rock, een heiligdom van de aboriginals.

Groeten,

Jeroen

in memoriam - mijn schoonvader

Hij was een echte man, maar lief en toegewijd. Een sterke vader voor mijn vrouw en een geweldige nana (grootvader) voor mijn kinderen. Rakesh, ik ben zo blij dat ik hier ben in Melbourne, dat wij donderdagavond nog een gesprekje hadden over vroeger en nu. Je bent in vrede vertrokken, Mira en Malini hebben je slaapwel gekust. Je blijft bij ons.

He was a real man, though dedicated and gentle. A strong father to my wife and a great nana (grandfather) for my children. Rakesh, I am so glad that I am here in Melbourne and that we did have that chat last Thursday about now and before. You left in peace, Mira and Malini kissed you goodnight. You will always be with us.

Pune: Een ontspannende week op het ritme van de kinderen

Wel even wennen om op de 11de verdieping te wonen bij Parul haar nicht, heel mooi uitzicht op een meer waar trekvogels komen maar je loopt er niet zomaar naar buiten en vier kinderen in een appartement is best wat. Gelukkig was het aangrenzende appartement van de grootouders meestal gewoon open en liepen de kindjes gewoon door als ze wat meer ruimte nodig hadden. Voordeel is ook dat de vereniging die de appartementsblokken beheert ook heel wat dingen aanbiedt. Beneden is er een zwembad en een sporthalletje en er wordt gecomposteerd in 7 grote bakken met telkens een dag van de week erop aangeduid. Op die dag wordt die bak bijgevuld. De kinderen kunnen binnen de omwalling vrij rondlopen en er zijn ook twee kleine speeltuintjes waar we dikwijls heengaan. Dat gaat allemaal goed tot de dag dat Malini als eerste de lift inloopt en de deuren toegaan voor we haar kunnen volgen. We horen haar gekrijs 11 verdiepingen dalen. Parul loopt naar beneden en haar nicht Shweta belt de chauffeur op om Malini beneden op te vangen, maar ze vinden beiden niets. Als de lift terug naar boven komt is het stil en langzaam gaan de deuren open.

Daar staat Malini in de armen van de grootva die daar inwoont. Ze snikt nog een beetje maar voelt zich veilig. De grootva stond na zijn ochtendwandeling beneden aan de lift en vond Malini toen die openging.

In India is het heel normaal dat de grootouders bij de oudste zoon inwonen, al zijn er meer en meer koppels die zelfstandig willen wonen. Waar wij te gast zijn is er een compromis in de vorm van twee appartementen naast elkaar en twee aparte keukens, kuisvrouw enz. Maar de deuren staan bijna altijd open.

Wedding shopping in Pune

Pune ligt in de koele heuvels maar winkelen kan een hete ervaring worden. Stoffige wegen. warmte en hektisch verkeer, geen wonder dat de gekoelde westerse winkelcentra zoveen succes hebben.

Maar in die centra vind je niet altijd traditionele zaken, zoals voor een trouw. Mijn schoonzus Vira trouwt in januari dus Parul helpt haar door er met haar micht op uit te trekken. Minimum benodigdheden voor een indische trouw zijn armbandjes, henna voor de mehendi, kleed voor de sangeet (dansfeest de avond ervoor) en voor eentje voor de trouw zelf en de receptie erna en het duurste item is allicht de mangal sutra, een juweel dat getrouwde vrouwen altijd dragen en dat liefde en goede wil symboliseert. Het zijn twee gouden minikuipjes aan een draad met zwarte kraaltjes, mijn schoonmoeder draagt het elke dag. Ik ben zelf maar een keertje meegegaan, de andere winkeluitstapjes was me het zwembadwater net iets te lekker.

Pune op de kaart

(2 uur rijden van Bombay)

View Larger Map

Happy dusera

Terug naar het familiebezoek. Het is namelijk dusera, een feest in de aanloop naar indisch Nieuwjaar en traditioneel een goed moment om iets nieuws te beginnen of te kopen, zoals kleren, een huis, een brommer, of een nieuwe job. Wel passend voor onze verhuis. Het is ook een moment om wat tijd door te brengen met familie, De broer van de nonkel komt ook vanuit Bombay. Ik herinner me zijn twee 10-jarige dochters van toen ik eerst naar India kwam. Plots zijn ze 16 en 18 en krijg ik een preview van wat tienerdochters allemaal uitspoken. Het huis in Talegoan heeft een prachtige tuin en de meisjes ontdekken vreemde bloemen, vlinders, padden en de grote hond 'Shadow' die wel eens graag een roti-broodje eet. Mira herinnert zich vaag dat ze hier als tweejarige gelogeerd heeft. Malini trekt naar de tienermeisjes die haar geliefde Waka waka op hun telefoon afspelen. Maya krijgt nu de babymassages die Malini kreeg toen ze hier was, enkele maanden oud.




We hebben onderweg voor Maya kleine gouden oorbelletjes gekocht. De lokale oorbelsteker komt langs en behendig boort hij de gouden staafjes in het wit van een kokosnoot en vervolgens in Maya's oorlelletjes, het bloedt niet en ze weent eventjes hard en dan is het gedaan. De kokosolie voorkomt ontsteking en ons meisje lacht me enkele minuten later volmondig toe alsof ze al altijd oorbelletjes gedragen heeft.

In Talegon slapen we allemaal nog meer bij, eten we lekker en leer ik het overpopulaire 'Karum' spelen wat neerkomt op vingergymnasiek en driehoeksmeetkunde.

Etentje in koloniale stijl
Zondagavond zijn we te gast bij de LUITENANT GENERAAL van Zuidelijke helft van India. De nummer twee van het Indische leger heeft 42 procent van India onder zijn bevel. Een bezoekje aan zijn ambtswoning kan dan ook niet ontbreken, te meer omdat het goede vrienden van Parul haar ouders zijn. Hun huis doet sterk denken aan films over de Britten in India. Mooie tuin, veel te veel personeel en veel houtwerk, maar de kindjes spelen op het balkon dat het een lieve lust is. Aan tafel probeert Malini een van de gouden lepels te stelen en geniet van ijsje als dessert.

Terug naar Talegaon

We zijn al enkele dagen in Pune, kleine maar snel groeiende stad in het binnenland en veel koeler dan Bombay. De meisjes spelen veel met en soms naast hun nichtje Shreya. Wij rusten uit en praten bij met de ouders. Het weekend rijden we de heuvels in, naar het nog aangenamere klimaat van Talegon waar Parul haar nonkel en tante wonen. Twee jaar terug logeerden we daar toen Malini pas geboren was.

Op weg naar Talegaon wil Mira terug in een riksha zitten. Dat is er nog niet van gekomen. Nu we met drie kinderen zijn is dat echt wel wat gevaarlijk voor mijn Westerse norm zeg maar. Ik heb natuurlijk ook bij Handicap International gewerkt en weet welke rampzalige gevolgen onveilig verkeer hebben in ontwikkelingslanden. Ok, het India waarin wij verblijven is heel geavanceerd, maar toch, er is geen bewustzijn rond het belang van kinderzitjes e.d., een riem vanvoor in moderne wagens is wel al normaal, maar achteraan dan weer niet. Iets doen aan verkeersveiligheid kan uiteraard enkel als je zowel werkt met de politie, scholen, publieke opinie en aangepaste infrastructuur hebt, maar intussen houden wij met een bang hart onze kindjes op de schoot met onze riem over hun buikje. De enige geruststelling is dat je vaak niet verder geraakt dan de tweede versnelling. Nichtje Shreya die twee jaar oud is mag wel los zitten en valt dan ook dikwijls niet onhard. Onverantwoord lijkt me dat dan, maar misschien leert ze zo wel beter met risico's omgaan? Net zoals de stenen tas waaruit ze mag drinken en die dan wel eens in scherven valt, of de ventilater waar ze even haar vinger tussen stak zonder dat er daar veel drama rond gemaakt werd. Mira merkt ook dat het verkeer en de regels heel anders zijn. Ze wil snel aan moeke en vake vertellen dat ze vooraan in de auto heeft mogen zitten op papa zijn schoot.

EU debating banning the Swastika, originally an Indian Symbol

Hindus opposing EU swastika ban

Hindus in Europe have joined forces against a German proposal to ban the display of the swastika across the European Union, a Hindu leader said.


Source BBC



Parul was interviewed about the topic by Inne from De Standaard. Here is the article with a reference to Mira's mundan that we did two weeks ago in India.

donderdag 18 januari 2007

Hindoes verzetten zich tegen Europees verbod swastika

Voor hindoes en boeddhisten staat het hakenkruis al duizenden jaren symbool voor vrede en geluk.

Duitsland wil als EU-voorzitter het Duitse verbod op de ontkenning van de Holocaust in de hele Unie proberen in te voeren. Ook het verbod op het afbeelden van de swastika of het hakenkruis, dat de nazi's gebruikten als symbool van het Derde Rijk, zou tot het pakket maatregelen behoren dat Duitsland in de Unie wil invoeren.

Hindoes uit België, Nederland, Italië en Groot-Brittannië zien zo'n verbod absoluut niet zitten. Ze willen campagne voeren om het oeroude symbool niet uit de Unie te bannen.

De swastika, een woord uit het Sanskriet dat ,,geluksbrenger'' betekent, is inderdaad het heiligste symbool van het hindoeïsme en het Jaïnisme, en het komt ook in het boeddhisme voor (zie tweede foto). Maar het symbool bleef zeker niet tot de oosterse cultuur en religie beperkt. In Egypte en Zweden zijn swastika's gevonden van minstens veertienduizend jaar oud. Het Römisch-Germanisches Museum in Keulen telt verschillende Romeinse swastika-mozaïeken (derde foto). En op het Griekse eiland Kreta kwam de swastika al rond 3.500 voor Christus voor.

Sinds de Tweede Wereldoorlog kampt de swastika in het Westen echter met een gigantisch imagoprobleem. De swastika draagt sinds het nazi-tijdperk een duistere connotatie van haat, racisme en dood. Moet het symbool daarom in de hele EU worden verboden?

,,Je kunt dan net zo goed het kruis verbieden omdat de Ku-Klux-Klan het ook gebruikte'', zegt Parul Goel, een Indiase uit Antwerpen. ,,De swastika is een vredessymbool dat misbruikt wordt. Het hakenkruis nu verbieden biedt geen oplossing. We moeten eerder van die negatieve connotatie af en iedereen aan de oorspronkelijke betekenis van de swastika herinneren.''

In het Oosten wordt vooral het spiegelbeeld van de Duitse swastika gebruikt, maar het kruis wordt in beide richtingen afgebeeld. In India verwijzen de twee verschillende swastika's naar de zonsopgang en -ondergang. De swastika die de wijzers van de klok volgt, symboliseert vooruitgang.

Het dagelijkse leven in India is doordrongen van de swastika, zegt Parul Goel: ,,Als je een nieuwe auto koopt of in een nieuw huis trekt, wordt de swastika als geluksbrenger ergens op getekend. En een bedrijfsleider tekent met nieuwjaar een swastika op de eerste pagina van het jaarboek.''

Onlangs hielden Parul en haar Belgische man in India een hindoe-geboorteceremonie voor hun dochtertje. ,,Daarbij werd haar hoofdje kaalgeschoren, als een soort zuiveringritueel. Toen ik mijn grootvader vroeg wat hindoes nog meer doen, zei hij dat we met rood poeder een swastika op haar kaalgeschoren hoofdje moesten tekenen. Maar zo lang konden wij ons dochtertje niet rustig houden. Het had anders wel een geweldige foto opgeleverd.'' (lacht)

Van onze redactrice Ine Roox